Historię ośmiobocznej kapliczki podaję za Józefem Larischem.
„Była to ośmioboczna budowla w kształcie wieży, o szerokości około 1,6 m i wysokości 3,5 m, zakończona małym, spiczastym dachem. Na każdym z ośmiu boków, bezpośrednio pod daszkiem, znajdowały się małe wnęki, w których umieszczono obrazki religijnej treści, namalowane na blasze”.
Kapliczka przestała istnieć w sierpniu 1966 r.
Gdzie się znajdowała?
Niedaleko skrzyżowania z ulicą Kamienną.
Podobno nikt nie wie dokładnie kiedy ją wzniesiono, ale powszechnie łączy się jej powstanie z epidemią cholery z 1 poł. XVIII w., która miała pozbawić życia wielu mieszkańców Bytomia i Szombierek. Zgodnie z podaniami ludzie umierali wszędzie – w domach, na polach, przy drogach. Ofiary grzebano w przypadkowych miejscach. To ocaleli, jako wotum wdzięczności, mieli postawić tę kapliczkę.
Jest też i inna historia tego obiektu. Też miała wydarzyć się w XVIII w. Podobno po trzeciej wojnie śląskiej w tym właśnie miejscu piorun miał zabić siedmioro dzieci, które z Szombierek i Czarnego Lasu miały iść do kościoła Mariackiego na naukę religii. W trakcie podróży dzieci, których było dość sporo, napotkać miała potężna burza. Dzieci weszły na pagórek i schowały się po drzewami. Piorun miał zabić na miejscu siedmioro z nich. Zgodnie ze zwyczajem próbowano ich ratować zakopaniem w ziemi, by ta wyciągnęła z nich piorun. Gdy to nie pomogło, dzieci pogrzebano tam na miejscu, gdzie dosięgła je tragedia, a na pamiątkę tych wydarzeń wzniesiono kapliczkę. We wnękach obiektu miały się znaleźć obrazy patronów dzieci – ich imienników: Marii, Małgorzaty, Tekli, Antoniego, Ignacego, Józefa, Piotra. W ósmej niszy miał się znaleźć wizerunek Dobrego Pasterza.
Jest też i trzecia historia o kapliczce.
Podobno wcześniej miała się tu mieścić inna kapliczka, która została rozebrana. Dzwon ze starszej kapliczki podobno przeniesiono do dworu w Szombierkach, gdzie miał nawoływać chłopów do pracy.
Oprac.: dr Helena Jadwiszczok-Molencka
Komentarze